زیست نوشت

هورموني كه مانع پرخوري ما مي شود، بر ساير عادات ما نيز موثر است.اين نتيجه گيري را دانشمنداني انجام داده اند كه در مورد افراد فاقد اين هورمون ، كه  از هورمون درماني استفاده مي كنند، تحقيق مي نمايند.

پر خوري در مغز

اگر شما تا كنون اين عبارت را بكار برده ايد كه:" آنقدر گرسنه ام كه مي توانم يك اسب درسته را بخورم." حتما مي دانيد كه خوردن حيواني به بزرگي اسب در يك نوبت به راستي انجام پذير نيست. اما واقعا چه چيزي مانع ما از انجام چنين كاري مي شود؟( البته جداي از اين كه معمولا گوشت اسب در منوي هيچ رستوراني پيدا نمي شود!). دانشمندان مي گويند چندين هورمون دست اندر كارند تا به ما اعلام نمايند كه به اندازه كافي غذا خورده ايم.

اكنون شواهد جديد نشان داده كه يكي از اين هورمونها يعني لپتين ممكن است بر نقاطي از مغزافراد چاق كه فاقد ژ‍ن توليد كننده اين هورمونها هستند و مربوط به ويار ( اشتياق به خوردن)و اعتياد است نيز تاثير بگذارند.

   Julio Licinoپژوهش گر رفتار شناسي زيستي در مركزUCLA مي گويد:" افراد كمي پيدا مي شوند كه داراي ژن جهش يافته اين بيماري هستند و ميل بسياري به خوردن دارند" . وي و همكارانش در اين مركز تحقيقاتي فقط سه نفر را يافته اند كه فاقد ژن لپتين هستند. Licino  هر روز به اين افراد لپتين جايگزين داد در همين حال همكار ديگر او كه بر روي مغز پژوهش مي كند يعني Edythe London  با استفاده از روش MRI مغز اين داوطلبان را قبل از شروع درمان و پس از آن در فاصله هاي سه و 18 ماه پس از شروع مورد بررسي قرار داد.

اين محقق مي گويد : " ما نتايج چشمگيري را در مغز مشاهده كرديم. سازمان بندي عملي مغز آنها دچار تغييراتي شده بود ؛ اما اين تغييرات در همه مغز انجام نگرفته بود، بلكه فقط در تقاطي كه به عنوان مراكز كف نفس(قوه خودداري) فرد شناخته مي شوند بوجود آمده بودند."

در گزارش اين تيم كه در مجله اندوكرينولوژي و متابوليسم باليني به چاپ رسيد، آمده است كه اين افراد نه تنها بدون هيچگون رژيمي توانستند 50% وزن خود را كم كنند بلكه ماده خاكستري مغز آنها نيز در نقاطي مانند لب آهيانه تحتاني( inferior parietal lobule)، مخچه در قسمت چپ مغز و شكنج كمربندي قدامي( anterior cingulated gyrus) افزايش پيدا كرد.

 London كه تا كنون مقالات زيادي را در باره اعتياد و مغز منتشر كرده مي گويد:" شكنج كمربندي قدامي(شكنج سينگولا) از اهميت خاصي برخوردار است ، زيرا اين بخش از مغز بطور مكرر در آزمايشات مربوط به ايجاد تمايل ( هوس كردن) نسبت به ساير مواد مورد استفاده قرار مي گيرد . براي مثال تمايل به استفاده از محرك هاي جنسي ، كوكائين و يا تنباكو. بنابر اين ما معتقديم كه يك نوع عموميت ميان ويار نسبت به غذا ها ، گرسنگي وتمايل به مواد مخدر وجود دارد و در نتيجه لپتين ممكن است نقش مهمي در بروز اين گونه رفتار ها داشته باشد.

خانم London مي گويد مطمئن نيست كه لپتين با تاثير مستقيم بر مغز موجب چنين تغييراتي شود بلكه ممكن است لپتين بر نقطه ديگري از بدن تاثير بگذارد و عامل ديگري از آنجا به مغز مي آيد و اين اثرات را بر جاي مي گذارد. ...

 ادامه را در اينجا sciencentral.com بخوانيد.